Monthly Archives: January 2013

Jaren van stilzwijgen

Jaren van stilzwijgen

Stefan is 44 jaar oud, hij is vrijgezel. Hij houdt van de natuur, dat brengt hem tot rust. Hij is een creatief persoon, hij doet in zijn vrije tijd aan beeldhouwen.

Hoe oud was je toen je erachter kwam dat je homoseksuele gevoelens had? Hoe beleefde je dat?
Ik was een jaar of veertien, vijftien. Voorheen merkte ik dat ik me anders voelde dan de gemiddelde persoon, maar toen kon ik het geen naam geven. Het was een teleurstelling om dit te ontdekken, het paste niet in de cultuur waarin ik opgroeide.

Dat had te maken met je thuissituatie?
Ja, gedeeltelijk. Het had ook te maken met de kerk waar ik kwam. Ik kon niet voldoen aan de christelijke normen. Ik had het gevoel: mijn homoseksuele gevoelens mogen er niet zijn. Niet dat dit gezegd werd, maar ik ervoer dat wel zo. Het zat ook in andere facetten van mijn leven. Ik voelde mij minderwaardig en was streng voor mezelf.

Hoe ben je hiermee omgegaan?
Rond mijn zestiende jaar kon ik niet meer naar de kerk gaan. Ik paste er volgens mij niet. Dat heeft heel wat spanning veroorzaakt tussen mijn vader en mij. Het was elke zondag een gevecht omdat ik van hem naar de kerk moest.

Hoe ging je leven er toen uitzien?
Ik ging mijn eigen weg. Angst weerhield me om een homoseksuele relatie aan te gaan. Ik leefde in een fantasiewereld gebaseerd op geborgenheid. Ik fantaseerde over mannen die mij aanvaardden zoals ik was, bij wie ik me thuis zou kunnen voelen. Dat was een emotioneel en seksueel verlangen. Het groeide in de loop van de tijd uit tot een verslaving aan masturbatie en porno.

Hoe zag je sociale leven eruit als jongvolwassene?
Mijn sociale leven bestond uit uitgaan, ik had café-vrienden. Ik hoopte mijn verhaal met iemand te kunnen delen. In die periode is dat nooit gebeurd. Ik was bang om afgewezen te worden. Mensen vroegen wel eens: ben je geen homo? Omdat ik geen vriendin had. Dat ontkende ik ten stelligste.

Je kwam opnieuw in aanraking met een christen en ging terug naar de kerk toen je 25 jaar was. Heb je je geheim toen aan iemand verteld?
Niet meteen. Na een jaar heb ik het een jeugdleider verteld.

Wat maakte dat je deze stap zette? Waarom deed je het toen wel?
Hij had het eens benoemd en zich er niet veroordelend over uitgesproken. Ik was christen geworden en dacht dat God het zou wegnemen omdat ik ervoor gebeden had. Het tegenovergestelde was waar, het werd heftiger. Ik kwam tot besef dat ik het niet alleen met gebed kon oplossen, ik kreeg het verlangen om het aan iemand te vertellen, om zo inzicht te krijgen en goede raad te ontvangen. En om deze weg te bewandelen.

Hoe reageerde deze persoon? En wat deed het met je?
Hij was open en niet veroordelend. Hij had er al eerder mee te maken gehad, daardoor kon hij begrip tonen.
Het was een enorme last die van mijn schouder viel die naar mijn idee niet meer te dragen viel. Het zwijgen was enorm zwaar.

Hoe ben je verder te werk gegaan? Ben je het meer mensen gaan vertellen?
Ik heb het aan een aantal mensen verteld. Het gaf me ruimte. Ik kon toen bij meerdere mensen mezelf zijn. Ik hoefde niet langer een façade op te houden alsof ik hetero was.

Wat voor uitwerking heeft dit op langere termijn gehad?
Door het aan meerdere mensen te vertellen en ook een vriendschapsband te krijgen, kreeg ik meer het vermogen om erboven te staan. Die vriendschappen gaven me geborgenheid, ik kon vooral ook mezelf zijn bij hen. Daardoor verdween de dwangmatigheid. Voorheen was er alleen maar angst, er was geen keuze. Nu kreeg ik vrijheid om keuzes te maken: wat wil ik met mijn leven?

De afbeelding is een foto van een houten samengesteld draaiwerk dat Stefan maakte na deze woelige periode in zijn leven. Het symboliseert vriendschap en verbondenheid.

Op zoek naar verhalen
Het interview met Stefan is het eerste in een reeks getuigenissen rond het thema ‘uit de kast komen’. We publiceren deze getuigenissen niet om te vertellen ‘hoe het moet’. Ieder mens is anders en gaat zijn of haar unieke weg. We willen hiermee bruggen bouwen. De getuigenissen kunnen voor mensen die ook te maken hebben met homoseksualiteit herkenbaar zijn. Voor anderen kunnen deze ervaringen helpen om zich beter in te leven in wat er zich afspeelt in levens van mensen.
Herken jij je in het getuigenis van Stefan? Misschien heb jij een heel ander verhaal. We zoeken naar mensen die ook hun verhaal willen vertellen. Neem contact met ons op als je wil meewerken.

Reageren mag
Wil je reageren op het getuigenis van Stefan? Dat kan hieronder.

5 Responses to Jaren van stilzwijgen

  1. Peter Adriaens says:

    Ik weet van personen die ik ken dat het best moeilijk voor hen was om ‘uit de kast te komen’, maar het geeft een gevoel van opluchting om uit je ‘isolement’ te komen. Ieder mens is een uniek persoon en verdient het om GEHOORD te worden. Belangrijk is te ontdekken dat wanneer we zeggen dat je als persoon uniek bent, jouw verhaal dus ook uniek is en gehoord mag worden. Gr. Peter Adriaens

  2. Kees Sinke says:

    Prachtig getuigenis. Een uitdaging voor ieder van ons. Hoe kun je afwijzing voorkomen? Hoe kun je (bijvoorbeeld als trendsetters in een kerk) zó recht toe recht aan oprecht zijn, dat je de mensen die niet zo maar meekomen niet afschrikt? Waarschijnlijk door de eigen kwetsbaarheid, die je hebt in je afhankelijkheid van God te laten doorschemeren in de stijl waarin je zelf het rechte spoor probeert te lopen. Dat is echt moedig! Lof voor die jeugdleider!

  3. Albert Klevringa says:

    Mooi, eerlijk verhaal, wat je over jezelf vertelt.
    Wij kennen elkaar redelijk goed, denk ik.
    Ik weet van je, dat je heel moeilijke periodes in je leven hebt gehad. Maar ik heb het gevoel, dat je daar nu, met God, meer doorheen bent.
    ik vind het gaaf, dat je dit getuigenis hebt gegeven.
    Mijn ervaring is, dat je door zo groot mogelijke opening te geven nog meer voor anderen kunt betekenen, bij de mensen, die je verhaal willen horen. Soms stoot je daarin je neus. Maar andere tijden groeit er een stuk vertrouwen. Het is je voelhorens gebruiken en soms door je angst heen gaan. Het ga je goed! Ga met God!!

    Hartelijke groet, Albert Klevringa.

  4. Agnes Jonckheere says:

    Mooi te horen dat je welkom bent in de Kerk, de jeugdgroep zoals je bent. Zo is Christus ook…

  5. Rico says:

    Dankjewel Stephan.
    Het is altijd weer een bemoediging om een levensverhaal zoals dat van jou te lezen.
    Moedig om dit te delen en ik hoop dat het ook anderen zal helpen om met hun verhaal naar buiten te komen.

    Rico

Leave a reply

Vreugde gewenst!

Vreugde gewenst!

Different Vlaanderen wenst je voor 2013 vreugde toe! Hoe ben jij het nieuwe jaar begonnen? Heb je er zin in? Of zie je er juist tegenop? Ben je helemaal happy of zit er iets dwars?

Mensen kunnen geconfronteerd worden met de moeilijke kanten van het leven. Dat kan hen het gevoel geven er niet helemaal bij te horen. In onze maatschappij gaat het er immers vaak om dat je succesvol bent. Dan tel je mee! Ook in de kerk kan dit denken binnensluipen. Dan uit het zich op een andere manier. Er wordt van je verwacht dat je een bepaalde norm haalt: “zo en zo ziet het leven van de christen eruit”. Je moet meelopen in het gareel. Als dat het geval is, tel je mee.

In dit artikel wil ik inzoomen op een bepaald soort moeilijkheden waar ik in mijn eigen leven mee te maken heb (gehad). Ik herken ze ook bij anderen, zowel bij mensen die ik in het kader van mijn werk voor Different Vlaanderen tegenkom als daarbuiten. Ik heb het over trauma’s: ingrijpende gebeurtenissen in het verleden, bijvoorbeeld in de kindertijd, waarvan je de gevolgen tot op vandaag ondervindt. Oei, dat klinkt zwaar. Kunnen we het niet beter eenvoudig houden: “Vertrouw op Jezus, en het komt allemaal goed”? Ik wil het er toch over hebben.

Soms ervaren mensen die hiermee te maken hebben bepaalde spanningen maar is het moeilijk om precies de vinger erop te leggen. Het heeft iets ongrijpbaars. Wat is er nu eigenlijk aan de hand? Een aantal jaren geleden kwam ik in een boek, Leven naar Gods plan genaamd, het onderscheid tegen tussen twee soorten trauma’s. De schrijvers van dit boek leggen uit dat sommige trauma’s te herleiden zijn tot duidelijk aan te wijzen gebeurtenissen in iemands leven: negatieve ervaringen (zoals mishandeling of seksueel misbruik). Bij andere trauma’s is dat niet het geval. Dan gaat het om het afwezig zijn van positieve ervaringen. Bijvoorbeeld als niet is tegemoetgekomen aan emotionele basisbehoeften. De schrijvers van dit boek wijzen ook een weg. Ze stellen dat het nodig is de pijn die we met ons meedragen te verwerken. Daar is heel wat over te zeggen. Ik wil stilstaan bij één gedachte. Om het verwerken van pijn aan te kunnen is het cruciaal om vreugde te kennen. Maar hoe kom je aan vreugde als je die niet hebt? De schrijvers geven aan dat het beleven van gezonde relaties vaak de eerste stap is om vreugde op te bouwen.

Hiermee ben ik terug bij waar ik het artikel mee begonnen ben: vreugde gewenst! Ik stel voor dat we het in de kerk meer gaan hebben over vreugde. Laten we vooral vreugde beleven. Dat heeft alles te maken met relaties. Zijn onze kerken plaatsen waar we gefocust zijn om met ons hoofd te leren hoe het allemaal moet? Of zijn onze kerken ook en vooral gemeenschappen waar mensen vreugde vinden in God én bij elkaar? Dan wordt vreugde basis voor groei. Vreugde is mijn wens voor jou persoonlijk en voor de kerk in 2013!

Het boek waarnaar verwezen wordt, is: Jim Wilder e.a., Leven naar Gods plan, De Hoop Publishing / Oogst Publicaties, 2004.

Hoe ga jij om met de moeilijke kanten van het leven? Welke rol speelt vreugde hierbij? Wat helpt jou om vreugde te vinden? Als je wil mag je hieronder reageren op dit artikel of op deze vragen.

3 Responses to Vreugde gewenst!

  1. Johanna says:

    Vreugde is een heel diep gevoel. Niet afhankelijk van omstandigheden. De Bijbel spreekt vaak over deze vreugde. “Geef me de vreugde terug van Uw Heil”.Psalm 50 (51) Dat is het waar het om gaat. Dat kan me door niets en niemand afgenomen worden. God moet en zal me die geven als ik erom vraag. Het is voor mij iets anders dan blijdschap of vrolijkheid.Dat kan me afgenomen worden. Is niet altijd bereikbaar. Niet voor iedereen weggelegd.

  2. Willem says:

    Bedankt voor je vreugdewensen, Reitze!
    In zijn boek ‘Met vreugde man zijn’ schrijft Jim Wilder ook over vreugde: “vreugde is een relationeel begrip. Vreugde is het genoegen dat wij ervaren wanneer iemand echt contact met ons maakt”. Daarom is dat contact met God zo belangrijk, maar ook het contact met andere mensen die blij zijn om ons te zien.

Leave a reply

Quote v.d. week

“I think my job is to make the grace of an invisible God, visible wherever I go.”

Vertaling: “Ik denk dat het mijn taak is om de genade van een onzichtbare God, zichtbaar te maken waar ik ook ga.”

Bron: Mindful Christianity Today