Monthly Archives: May 2013

Stap voor stap

Stap voor stap

Hieronder vertelt David (niet zijn echte naam) zijn verhaal. David woont in Nederland. Hij reageerde op onze oproep om ervaringen te delen rond het thema ‘uit de kast komen’. Er zijn verschillen tussen Nederland en Vlaanderen. Zijn zoektocht zal echter herkenbaar zijn bij christenen met homoseksuele gevoelens in Vlaanderen.

Heel wat jaren heb ik mijn homoseksuele gevoelens weten te onderdrukken. Ze waren er wel maar ik zag ze niet, en als ik ze wel zag, dan durfde ik niet te accepteren dat ik ben zoals ik ben. Hierdoor was ik al 28 jaar toen ik voor mezelf toegaf dat ik homoseksuele gevoelens heb. Ik kon er niet meer omheen, het was er en ik moest er maar van afkomen of ermee leven.

Toen ik dit inzag was er ook ineens de behoefte om er met iemand over te praten. Dit betekent wel dat uit je comfortzone moet komen. Ik besloot toch deze stap te zetten en mailde mijn beste vriend om met hem en zijn vrouw af te spreken: “ik moet jullie iets belangrijks vertellen”. Nadat we hadden afgesproken dat ik dezelfde avond nog langs zou komen begonnen de zenuwen en de twijfels te komen. “Wat zullen ze van me denken?” “Zal ik ooit nog wel welkom zijn?” “Dit kan het einde van onze vriendschap zijn.” Dat ik zo reageerde heeft onder meer met mijn verleden te maken. Als kind ben ik namelijk veel gepest en ik vond het toen ook altijd belangrijk wat andere mensen van mij vonden. ’s Avonds zat ik dus bij hen op de bank en vertelde over mijn gevoelens en dat ik zo niet wil leven, dat ik Gods weg wil zoeken hierin. Met veel aandacht hebben ze naar me geluisterd, met liefde de antwoorden gegeven die ze konden geven en ze hebben voor me gebeden. Ik had niet verwacht dat dit gesprek het begin zou zijn van een nog hechtere vriendschap.

Ik heb toen hulp gezocht bij Different Nederland. In deze periode heb ik geleerd om voor mezelf uit de kast te komen en mezelf te accepteren zoals ik ben. Hoe anderen over mij denken is hierdoor minder belangrijk geworden. Toen mij geadviseerd werd om het mijn moeder te vertellen – ik woonde toen nog thuis – zag ik dit eerst niet zitten. Wat moest ze wel denken en zou ze dit emotioneel wel kunnen dragen? Ik durfde niet, zocht naar een moment maar dat kwam niet. Toen ik eigenlijk besloten had om het niet meer te vertellen was er ineens toch een moment om het te vertellen. Ook zij reageerde heel positief, dat ik toch echt haar zoon ben en dat het niet uitmaakt. Bij mijn broer ervoer ik mijn geheim als een soort blokkade tussen mij en hem in, ik moest het wel vertellen om onze relatie goed te houden. Zijn reactie zal ik nooit vergeten, hij stond op, omarmde me en zei dat het hem niks kon schelen.

Na deze positieve reacties dacht ik alles wel aan te kunnen en ik besloot om het ook aan een van de voorgangers van de kerk te vertellen. Hij moedigde mij aan om een homoseksuele relatie aan te gaan. Ik had veel verwacht, maar dit niet. Hij wilde me wel helpen in mijn zoektocht naar mezelf maar kon niks met mijn standpunten. Een tijd later had ik met de andere voorganger ook een gesprek en die reageerde heel anders. Ook hij had een andere mening maar accepteerde mijn keuze wel en gaf zelfs aan dat hij het knap vond hoe ik probeer ermee om te gaan.

Ik ben niet helemaal uit de kast. Dat moet ook niet. Voor mij is het belangrijk om mijn verhaal stap voor stap te kunnen doen. Ik hoorde eens iemand zeggen – het was tijdens een ontmoetingsdag van Stichting Onze Weg – dat het goed kan zijn om niet in één keer de hele kast open te doen maar lade voor lade. In dit beeld herken ik een belangrijk deel van mijn coming out. Als ik mensen leer kennen en er een vriendschap ontstaat, dan wil ik ze ook langzaam meer en meer over mezelf vertellen. Bij sommige mensen komt dan het moment dat ik ook kan en mag vertellen over mijn verleden en over mijn homoseksuele gevoelens. Ik gooi meestal dus niet in één keer de kast open maar vertel gaandeweg meer over mezelf tot het moment komt dat ik kan vertellen over mijn homoseksuele gevoelens. Dit blijft meestal wel moeilijk maar soms gaat het ook bijna vanzelf.

Getuigenissen
Dit artikel is het vijfde getuigenis rond het thema “uit de kast komen”. Deze getuigenissen zijn niet bedoeld om te vertellen ‘hoe het moet’. Ieder mens is anders en gaat zijn of haar unieke weg. Deze verhalen kunnen voor mensen die ook te maken hebben met homoseksualiteit herkenbaar zijn. Voor anderen kunnen deze ervaringen helpen om zich beter in te leven in wat er zich afspeelt in levens van mensen.

Herken jij je in het getuigenis van David? Misschien heb jij een heel ander verhaal. We zoeken naar mensen die ook hun verhaal willen vertellen. Neem contact met ons op als je wil meewerken.

Reageren?
Je kunt hieronder reageren op het verhaal van David. Je kunt hem ook een berichtje sturen. Dat kan via het email adres van Different Vlaanderen.

One Response to Stap voor stap

  1. watwelwatniet says:

    hallo lieve man,

    ik vind je verhaal herkenbaar. al jaren zoek ik het juiste evenwicht tussen enerzijds wat God wil van mij, wat Zijn plan is met mijn leven en anderzijds mijn homogevoelens.

    lieve groeten

Leave a reply

Schaamte

Schaamte

Zolang ik me kan herinneren speelt schaamte een rol in mijn leven. Ik heb het niet over schaamte, zoals we die allemaal kennen als we iets gedaan hebben dat niet door de beugel kan. Ik heb het over schaamte om wie je bent. Het heeft te maken met een onbestemd gevoel “ik ben niet oké”, “er is iets met mij dat niet goed is”.

Waarschijnlijk kwam ik als kind bij mijn omgeving over als stil en verlegen. Ik moet ook tamelijk nerveus zijn geweest. Mijn vader zei vaak: “doe niet zo nerveus!” En ik huilde snel. Dat was ook het beeld dat ik van mezelf had: ik ben een huilebalk. Dat vond ik niet goed. Ik herinner me dat ik eens huilend thuiskwam uit school en aan mijn moeder vertelde dat ik geplaagd werd door jongens van mijn klas. De manier waarop mijn moeder reageerde interpreteerde ik als: “ik mag niet huilen”. Mijn innerlijke spanningen mocht ik niet laten zien.

Gedurende een periode ben ik gepest. Ik heb geen extreme dingen meegemaakt op dit vlak. Ik probeerde situaties zoveel mogelijk te vermijden, ik nam een omweg naar huis om bepaalde jongens van mijn klas niet tegen te hoeven komen. Er ging een constante dreiging van hen uit. Het bevestigde het gevoel dat er al was.

Het leven voelde aan als onveilig, niet continu, maar het kwam elke keer weer terug. Het had voor een deel, denk ik, te maken met de afstand die ik ervoer in relaties met mensen. Ik had mijn eigen wereldje. In het omgaan met anderen voelde ik me het minst onveilig bij meisjes. Die waren niet bedreigend.

Ik was zeventien jaar toen ik voor het eerst aan iemand – een leeftijdsgenoot – met horten en stoten vertelde dat ik homoseksuele gevoelens had. Alleen dit ene gegeven vertelde ik, niet meer dan dat. Ik was ongeveer negen maanden daarvoor tot geloof gekomen. In de maanden die volgden was ik geconfronteerd met een innerlijk dat ik als ingewikkeld ervoer. Ik zocht een uitweg, maar had geen idee hoe ik moest ontsnappen aan…, ja waaraan eigenlijk? Als mijn homoseksuele gevoelens maar zouden verdwijnen…

Ik had niet het vermogen om te praten over mijn innerlijk, ook niet toen ik nadien mensen vertelde dat ik homoseksuele gevoelens had. Dat deed je niet, zo was ik niet opgevoed. Bovendien, als ik zelf al weinig begreep van wat er gaande was in mijn leven, hoe zou een ander er dan iets van begrijpen?

Ook jaren nadat ik christen was geworden en er ook positieve dingen in mijn leven gebeurden, bleef ik aanlopen tegen het gevoel “ik mag er niet zijn, ik ben niet oké”. Pas toen ik midden dertig was ben ik echt gaan praten over mijn binnenkant, stapje voor stapje. Het was in een tijd dat ik min of meer hiertoe ‘gedwongen’ werd. Heftige emoties, aanvankelijk pijn en later ook boosheid, zochten een weg naar buiten. Mijn gevoelens ontkennen, negeren, wegduwen lukte niet langer. En ik begon me te realiseren dat dit nergens toe had geleid. Gelukkig waren er enkele mensen die er voor mij wilden zijn, die niet wegliepen of communiceerden dat wat ik voelde niet belangrijk was.

Schaamte heeft me heel wat jaren weerhouden om met mijn hele verhaal naar buiten te komen. Schaamte, gecombineerd met een bepaalde geloofsbeleving: als je Jezus volgt en met Hem leeft komt het vanzelf goed. Dus niet stilstaan bij wat je voelt.

Mijn geloofsbeleving is veranderd. Ik mocht leren bij God te komen zoals ik ben, inclusief alles wat ik voel. Ik moest het spoor dat in mijn kindertijd was uitgezet verlaten. Niet gemakkelijk. Een jaren durend proces. Veel onverwerkte zaken van lang geleden moest ik alsnog gaan verwerken. Het was essentieel voor mij mensen in mijn omgeving te hebben die mij namen zoals ik ben. Mannen die mij welkom heetten. Van binnenuit verbinding gaan ervaren met anderen.

De tijd van schaamte is voorbij.

Reageren?
Sommige mensen, die ook homoseksuele verlangens kennen, zullen zich geheel of gedeeltelijk in dit verhaal herkennen. Anderen kennen andere barrières. Met welke barrières heb jij te maken (gehad)?

Je bent jeugdleider of pastoraal werker of je voelt je op een andere manier betrokken bij mensen. Hoe reageer je op iemand die een dergelijke schaamte kent en bij jou aanklopt?

Reageren mag hieronder.

One Response to Schaamte

  1. Christiaan says:

    Voor mij een herkenbaar verhaal. Over gevoelens praat je niet, dat is bij mij dus ook een moeilijk punt, en nog moeilijker geweest. Ik heb dit moeten leren in gesprekken met een hulpverlener en met goeie vrienden van me.
    Ook het niet mogen huilen (ook bij mij een verkeerde interpretatie) heeft gevolgen voor mijn manier van uiten. Soms moet ik mezelf toestaan om het wel te uiten.

    Hoe ik reageer als iemand mij zou vertellen over zijn/haar schaamte is dat ik eerst nog eens zal vertellen dat zijn verhaal bij mij veilig is. Voor een groot deel zal ik ook zelf open zijn over wat ik heb meegemaakt en hoe ik het heb ervaren en ik zou proberen er te zijn voor die persoon op momenten dat dat nodig is, ik zou ook zeker afspreken dat die persoon me altijd kan en mag bellen, al is het midden in de nacht.

Leave a reply

Quote v.d. week

“I think my job is to make the grace of an invisible God, visible wherever I go.”

Vertaling: “Ik denk dat het mijn taak is om de genade van een onzichtbare God, zichtbaar te maken waar ik ook ga.”

Bron: Mindful Christianity Today