Monthly Archives: September 2013

SALVO

SALVO

Een jongere komt uit de kast. Een gemeentelid deelt na jaren van zwijgen zijn verhaal met iemand. Iemand komt tot geloof en vertelt dat hij homo is. Hoe ga je als verantwoordelijke van een kerk, als pastorale werker of als gemeentelid hiermee om? In juni verscheen het artikel “De kerk en de kast”. Dit artikel had een open einde. In dit artikel vind je het vervolg. SALVO is een handreiking voor het pastoraat.

SALVO heeft niets te maken met een eresaluut. De letters SALVO staan voor vijf ‘actiepunten’. Zie het niet als stappen in een bepaalde chronologische volgorde. Het zijn eerder basisprincipes.

Stilstaan bij jezelf
Een ontmoeting waarbij iemand iets laat zien van wat er bij hem/haar van binnen leeft, doet iets met je. Dat geldt zeker voor het onderwerp homoseksualiteit. Tijdens spreekbeurten en ontmoetingen met mensen merk ik hoe gevoelig dit onderwerp ligt. Niet alleen bij de persoon die er zelf mee te maken heeft, maar ook bij de mensen in zijn/haar omgeving. Dat kan te maken hebben met ervaringen in het verleden. Onze ideeën en gevoelens over dit onderwerp bepalen voor een belangrijk deel hoe we op iemand reageren die met zijn/haar verhaal naar buiten komt. Het heeft invloed op wat en hoe we communiceren. Durf daarom stil te staan bij jezelf. Durf kritisch naar jezelf te kijken als het gaat om hoe je over dit onderwerp denkt. Verdiep je in het onderwerp, raak ermee vertrouwd. Durf ook stil te staan bij wat je voelt.
Pastoraat is niet alleen bezig zijn met een ander. In het pastoraat word je ook geconfronteerd met jezelf. Daar kun je mee aan de slag gaan. Wil je iets betekenen voor de ander die een stuk van zijn of haar innerlijke wereld laat zien, zul je in contact moeten staan met je eigen innerlijke wereld. Misschien staat het feit dat iemand homoseksuele verlangens kent ver van je af. Het kan zijn dat je zult ontdekken dat sommige of misschien wel veel zaken herkenbaar zijn in je eigen leven.

Aanvaarden
Veel evangelische christenen denken in termen van oplossingen: wat kan ik doen om de ander te helpen? Anderen zijn vooral gespitst op tekenen die wijzen op zonde. Daarmee kun je de ander voorbijlopen. De ander is geen project, maar een uniek en waardevol mens, geschapen naar het beeld van God. Moet iemand dan niet breken met zonde, groeien als christen en Bijbelse waarheden ontdekken?
Hoe zit het met jezelf? Kijk eens terug naar je verleden. Heb je zelf ook niet een weg afgelegd en moet je niet erkennen dat er vandaag nog steeds dingen zijn waar je aan mag werken?
Je mag jezelf aanvaarden. Ben je wel eens afgewezen? Hoe pijnlijk kan dat zijn! Aanvaard de ander zoals hij/zij is en aanvaard waar hij/zij vandaag staat. Dat is inclusief zijn/haar homoseksuele gerichtheid. Durven we te vertrouwen dat God zijn unieke weg met hem/haar wil gaan en dat de Heilige Geest de weg zal wijzen?

Luisteren
Het verhaal van de ander doet ertoe. Jouw verhaal doet er toch ook toe? In het verhaal van de ander kunnen eenzaamheid, pijn of verwarring meespelen. Misschien is hij/zij op zoek naar zichzelf, verlangt hij/zij naar betekenisvolle relaties, naar God? Waar liggen zijn/haar vragen en noden? Waar staat hij/zij, waar komt hij/zij vandaan en waar wil hij/zij naartoe? Leg je toe op intensief luisteren. Niet één keer, maar herhaaldelijk. Dit kan voor hem/haar een bevrijdende ervaring zijn. Het is van belang dat hij/zij ervaart dat hij/zij gezien wordt en erkenning ontvangt. En luisteren helpt jou de ander te begrijpen.

Verbinden
De kerk zou de plek moeten zijn waar we verbondenheid ervaren. God heeft ons immers geschapen om in relaties met anderen te leven. Larry Crabb werkt deze gedachte uit in zijn boek “Verbondenheid”. Veel christenen en kerken zijn gefocust op verstand en gedrag. We houden elkaar voortdurend voor dat dit de terreinen zijn waar we mee aan de slag moeten. We hebben elkaar meer te bieden. Een kerk waar mensen groeien in relaties is een plek waar mensen zichzelf kunnen vinden en geestelijke groei kunnen meemaken. Is jouw kerk een plaats waar mensen verwelkomd worden, ook mensen die ‘anders’ zijn?

Op weg gaan
Bij “op weg gaan” denk ik aan het beeld van een groep mensen die een dagenlange trektocht houdt. Er zijn mooie momenten, bijvoorbeeld als de top van een berg bereikt wordt, maar ook minder prettige ervaringen: vermoeidheid, de hitte van de zon, blaren.
Op weg gaan betekent met elkaar optrekken, elkaar steunen, van elkaar leren. Vriendschap en verbondenheid beleven.
De O staat ook voor ontdekken. De kerk zou een plaats mogen zijn waar mensen, terwijl ze samen op weg gaan, ontdekken: “Wie wil God zijn in mijn leven?” “Hoe kan ik zijn liefde ontvangen en beantwoorden?” “Hoe ontdek ik mijn identiteit?” “Hoe kan ik zijn wil leren kennen in kwesties die mij diep raken, zoals mijn seksualiteit?” De persoon die te maken heeft met homoseksualiteit, mag, niet opgelegd door anderen, maar van binnenuit, zelf keuzes maken. Dat kan tijd vragen. Laten we hen die tijd ook geven.

Meer weten over SALVO? Nodig Different Vlaanderen uit voor een spreekbeurt.
Reageren op dit artikel? Dat kan hieronder.

2 Responses to SALVO

  1. Johan van de Sluis says:

    Hoi Reitze,

    Goed artikel.
    Ben jij zo creatief dat je de term Salvo hebt ingevoerd?

    Groeten,
    Johan

Leave a reply

Quote v.d. week

“I think my job is to make the grace of an invisible God, visible wherever I go.”

Vertaling: “Ik denk dat het mijn taak is om de genade van een onzichtbare God, zichtbaar te maken waar ik ook ga.”

Bron: Mindful Christianity Today