Monthly Archives: March 2014

Dilemma

Dilemma

Hoe kijkt een verantwoordelijke in een kerk aan tegen het onderwerp homoseksualiteit? We laten François aan het woord, François is medeverantwoordelijke in een evangelische gemeente. In dit ingezonden artikel vertelt hij over een aantal persoonlijke ervaringen in het verleden. Van daaruit komt hij uit bij de vraag die hem in het heden bezighoudt: welke weg kunnen christenen en kerken gaan in relatie met het onderwerp homoseksualiteit?

Toen ik puber was in de seventies ben ik een paar keer benaderd geweest door homoseksuelen. Gewoonlijk waren dat mannen van middelbare leeftijd en hun voorstel was oneervol. Ik bleef met de impact van die ervaringen zitten en de jaren daarop was ik nooit op m’n gemak met mannen van middelbare leeftijd in de buurt, het gaf me een onveilig gevoel en sloeg met de jaren vreemd genoeg over in de twijfel of ik zelf niet homoseksueel kon zijn.

Achteraf gezien en vele tientallen jaren later ben ik wel zeker dat dat niet het geval is maar misschien kan je wel begrijpen dat het me geen moeite kostte om wat de Bijbel zegt over homoseksualiteit te aanvaarden. Maar de seventies liggen ver achter ons en de tijden zijn heel anders geworden. Ook andere ervaringen werden m’n deel, zoals die ene keer dat we met de auto in een file zaten omwille van een ernstig verkeersongeval en er één man in het bijzonder zich erg inzette om iets te ondernemen, een homofiel, wij kenden hem. En wij deden niets. Homoseksuelen zijn nu aanvaard en we kennen hen als aardige, beleefde en gevoelige mensen met het hart op de juiste plaats. We weten ook allemaal dat de excessen die we met de gaypride in beeld gebracht zien niet op allen van toepassing zijn.

Maar we blijven wel met het standpunt van de kerk en de Bijbel zitten. Hoe moeten we daarmee op weg?
Ik denk dat er voor christenen en gemeentes twee ‘gemakkelijke’ wegen zijn om te gaan:
– accepteren; niemand hoeft dan nog te piekeren, maar we negeren wel de Bijbel;
– niet accepteren; niemand moet dan nog piekeren, maar we negeren wel de gevoelens en de strijd waar de betrokkene mee zit.

Men kan ook kiezen voor een moeilijke weg: “…eng is de poort en smal de weg, die ten leven leidt, en weinigen zijn er, die hem vinden”, Matth. 7:14. Misschien moeten we met z’n allen die weg voorzichtig gaan. Vandaar mijn belangstelling voor het werk van Different Vlaanderen. Een weg die we beiden, homoseksueel en gemeente, met luisterend oor moeten gaan, ongeacht onze ervaringen met elkaar, samen zoeken naar de wil van God. Dit is zeker een van de moeilijkste uitdagingen voor de kerk van vandaag, maar een uitdaging die we moeten aangaan.

Vragen om over na te denken
1. In welke mate wordt jouw mening over homoseksualiteit bepaald door ervaringen die je op dit terrein hebt gehad?

2. De twee ‘gemakkelijke’ wegen die de schrijver noemt kunnen ervaren worden als een dilemma. Zie jij dit als een dilemma? Waarom wel/niet?

3. Wat vind je van de weg die de schrijver voorstelt? Hoe kan dit concreet worden gemaakt?

Reageren op deze vragen of op dit artikel kan hieronder.

3 Responses to Dilemma

  1. Philip Rousselle says:

    3. Wat vind je van de weg die de schrijver voorstelt? Hoe kan dit concreet worden gemaakt?

    In de zondagavondkring, waartoe ik sinds kort mag horen, gaan we tijdens de vastentijd het Mattheüs-evangelie lezen aan de hand van het boek ‘Lent for Everyone – Matthew – Year A’ – Tom Wright. De ‘opmerking’ die bij het stukje van Aswoensdag hoort luidt als volgt: Spreek tot ons, Vader, op een ‘nieuwe’ manier, wanneer we uw woord lezen. Help ons uw stem te horen en u te volgen waarheen u ons leidt.
    Dit lijkt op wat de schrijver (François) schrijft.
    Tom Wright verwoordt het zo: ‘God vraagt ons om Hem op een nieuwe manier te vertrouwen, om onze aangeboren reacties aan de kant te schuiven, om nederig te luisteren voor een ‘fris’ woord en om ernaar te handelen zonder precies te weten hoe het allemaal in elkaar zit. De schrift lezen zonder vooraf te weten wat God zal zeggen, vereist nederigheid. We mogen onze aanvankelijke reacties aan de kant schuiven en bereid zijn nieuwe woorden te horen, nieuwe gedachten te denken, en ernaar te leven.’
    Ik hoop/bid echt dat het mij zal lukken. Niet alleen bij het lezen van het Mattheus-evangelie, maar ook wat betreft mijn gedachten rond homoseksualiteit.

  2. Josiah Soetaert says:

    1 In welke mate wordt jouw mening over homoseksualiteit bepaald door ervaringen die je op dit terrein hebt gehad?
    Ik ben zelf gay, en zoekende wat de wil van God is. (Momenteel pro homohuwelijken.)

    2 De twee ‘gemakkelijke’ wegen die de schrijver noemt kunnen ervaren worden als een dilemma. Zie jij dit als een dilemma? Waarom wel/niet?
    “- accepteren; niemand hoeft dan nog te piekeren, maar we negeren wel de Bijbel;”
    We mogen nooit de Bijbel negeren maar de teksten die hierbij betrokken zijn moeten wel gezien worden in context en cultuur.
    “- niet accepteren; niemand moet dan nog piekeren, maar we negeren wel de gevoelens en de strijd waar de betrokkene mee zit.”
    Ik kan me niet voorstellen dat dit op basis van de Bijbel zelf kan, waar zouden we hier Gods liefde tonen? Waar zien ze de genade van God?

    3 Wat vind je van de weg die de schrijver voorstelt? Hoe kan dit concreet worden gemaakt?
    Het is belangrijk dat we samen gaan zitten met verschillende bijbelleraars, verschillende verantwoordelijken en oudsten uit kerken. Samen, mensen voor en tegen homorelaties/huwelijken. Zolang allen bereid zijn de wil van God te zoeken hierin, kan er gepraat worden. En zeker hiervoor blijven bidden dat we duidelijkheid mogen ontvangen.

  3. johan wuestenbergs says:

    In eerste instantie kan ik over mezelf zeggen dat ik een ‘vrijgevochten’ homo ben. Mijn mening over mijn homo zijn heeft eigenlijk heel weinig invloed op mijn geloofsleven. Met andere woorden heeft mijn homo zijn eigenlijk niets te maken met de weg die ik afleg als Christen. Het doel is om dienaar, vriend en broeder te zijn van Jezus. Te volharden in het geloof om in de toekomst te kunnen benoemd worden als ‘ambassadeur des hemels’… De reden is dus: Omdat het ene te maken heeft met mijn levenswijze en gevoelsleven, en het andere te maken heeft met hoe ik mijn leven kan toewijden IN HET BELANG van onze Heere Jezus Christus. Dat laatste heeft veel meer gebrokenheid dan mijn homo zijn op zich.

    Ik ervaar mijn homo zijn eerder als een zegen van God, omdat het juist gemaakt heeft dat ik oprecht, en met geheel mijn zijn tot geloof ben gekomen. Ik weet dat ik hiermee misschien tegen mensen hun schenen stamp maar het is wel hoe ik het ervaar. Mijn oprechte excuses hiervoor.

    Eigenlijk wil ik alleen maar duidelijk maken dat onze lijdensweg (als het dan al één hoeft te zijn) niet uitvergroot moet worden, om het zo ‘volgens Bijbelse waarden’ het fenomeen beter te kunnen begrijpen. Want hoe gaan we iets kunnen begrijpen als we niet eens weten vanwaar het komt? Dat lijkt me bijna dezelfde discussie als bewijzen dat God bestaat… We mogen tot Onze Heer komen zoals we zijn… God ziet ons niet naar onze persoon maar wel naar ons hart, niet? Als ons hart, onze ziel en onze gehele wezen gericht is op onze God Israels… Wat maakt het dan nog uit voor iemand, wie of wat je bent?? Onze grootste troef als Christen is LIEFDE…. Dat bedekt toch alles en maakt dat we elkander lief hebben zonder enige bedenkingen?? Als wij dan onze weg (Jezus en jij) samen afleggen met onze Heer… zal Hij ons dan niet duidelijk maken welke weg we moeten gaan? Dat is toch voor iedereen verschillend, niet? Want God heeft voor ieder van ons een plan…
    Is dat dan niet een betere weg om in te slaan met mensen die zich ‘anders’ of beter ‘uniek’ voelen?
    Ikzelf ervaar hier rust in, wat niet wil zeggen dat veel Christenen mij pijn doen met hun onbegrijpelijke blikken en/of doofpotacties… Maar we zijn aan elkaar verplicht IN LIEFDE voor elkaar te bidden, ook voor jezelf….

Leave a reply

Quote v.d. week

“I think my job is to make the grace of an invisible God, visible wherever I go.”

Vertaling: “Ik denk dat het mijn taak is om de genade van een onzichtbare God, zichtbaar te maken waar ik ook ga.”

Bron: Mindful Christianity Today