Monthly Archives: October 2014

Jan Anders

Jan Anders

Laat ik me eerst even voorstellen. Mijn naam is Jan Anders. Dat ik gekozen heb voor de naam Anders, is tamelijk voor de hand liggend als je je verdiept in mijn verhaal. Ik wil er een paar dingen over vertellen.

Soms heb ik het idee dat ik nichterig overkom. Mijn vrienden zeggen dat dit wel meevalt. Ook al zou het zo zijn, ik zit er niet mee. Vroeger wel. Ik heb mezelf afgewezen vanwege mijn homoseksuele gevoelens.

In de loop van de jaren heb ik veel mensen ontmoet die zich anders voelen én zich aanvaard en geliefd weten door God. Dat heeft me geholpen mezelf te aanvaarden. Ik was eens op een conferentie waar een heel nichterige man sprak. Zo’n type over wie christenen op meelijwekkende wijze en met zielige toon zeggen: ‘wat fijn dat God ook van zulke mensen houdt’. Maar God houdt echt van mensen die anders zijn dan de rest. En ook van mij, of ik nu wel of niet nichterig overkom.

Ik heb meer van die eigenaardige dingen. Soms gebeurt het dat als ik met iemand praat ik weidse armbewegingen maak alsof ik voor een menigte sta van achthonderd mensen. Laatst was er iemand op bezoek die zijn hond had meegenomen. Een puppy. De baas moest hem voortdurend in bedwang houden omdat het dier dacht dat mijn gezwaai een uitnodiging was om te gaan spelen. Ik was met de baas in gesprek.

Ik ben niet alleen anders, ik ben ook anders dan anders. Ik ben getrouwd. De liefde van mijn leven is een vrouw. Kan dat wel? Blijkbaar wel. Maar in welke categorie hoor ik dan thuis? Sommige mensen concluderen dat ik waarschijnlijk biseksueel ben. Anderen gaan ervan uit dat ik homo ben maar mijn gevoelens onderdruk. Weer anderen denken dat ik vroeger homo was en nu door een wonder hetero ben geworden.

Ik herken me in geen van de drie conclusies. Moet ik per se kiezen tussen de categorieën ‘homo’, ‘biseksueel’ of ‘hetero’? Waarom eigenlijk? Mag ik gewoon een beetje anders zijn?

Misschien kan ik een andere keer vertellen over hoe dit te maken heeft met mijn verhaal. Over hoe ik ontdekte dat mijn homoseksualiteit samenhing met een pijnlijke start aan het begin van mijn levensweg. Over het verwerken van pijn. Over de innerlijke groeiprocessen die als gevolg daarvan plaatsvonden. Waar het me nu om gaat is dat ik er niet van houd om in een hokje of vakje geduwd te worden.

Het gebeurt dat mensen mij negeren of afwijzen omdat ik anders ben en niet in hun hokje pas. Dat kan voortkomen uit een afkeer van alles wat met homoseksualiteit te maken heeft of juist omdat ze vinden dat ik mijn homoseksualiteit had moeten omarmen. Dit kan pijn doen maar ik ben niet van plan om me te plooien naar de verwachtingen van mensen.

De kerk zou een plek mogen zijn waar iedereen welkom is. Helaas is dit niet altijd het geval. Wees niet te anders, maar pas je aan de groep aan. De groep moet zich goed voelen en daarom moet jij als individu je aanpassen. Loop vooral in het gareel. Let op de gedragscode: zo zijn onze manieren. Zo niet, dan hoor je er niet bij.

Het doet mij een beetje denken aan mijn kindertijd. Ik moest me aanpassen aan mijn omgeving omdat ik anders wellicht onrust veroorzaakte. Voor gevoelens was weinig ruimte. “Je bent toch geen mietje?” zei mijn vader wel eens als ik op mijn manier gevoelig reageerde op situaties. “Een flinke jongen zijn en je gedragen”, was de boodschap. Toen ik een keer huilend thuiskwam omdat ik gepest was, werd dat weggewimpeld.

Vaak gaat het in de kerk ook alleen maar over gedrag, en niet over wie ik ben en wat ik voel. Als kind liep ik rond met het vage idee: “Er is iets met mij en dat is mijn eigen schuld”. Wat jammer als dit de boodschap is die de kerk communiceert richting mensen die anders zijn.

Ik geloof dat juist mensen die anders zijn anderen in hun omgeving kunnen verrijken. In en buiten de kerk is er behoefte aan mensen die echt zijn, authentiek, en zich niet aanpassen aan de grijze massa. En er is behoefte aan mensen die eerlijk zijn over hun zwakheden en falen. “God gebruikt ons niet ondanks wie we zijn maar dankzij wie we zijn”, hoorde ik een paar jaar geleden iemand zeggen. Dus niet: zorg nu eerst maar eens dat je normaal wordt (wat dat ook mag inhouden). Maar wie jij bent en jouw levensverhaal hebben waarde. We gaan pas geestelijke groei beleven als we echt zijn en ophouden toneelstukjes op te voeren.

In de Bijbel kom ik veel mensen tegen die anders waren dan de rest, geen doorsneefiguren, mensen met zwakheden, mensen die faalden. Hun verhalen hebben nog steeds waarde. Graag voeg ik mijn naam toe aan dit rijtje, ook al heet ik, of beter, juist omdat ik Jan Anders heet.

 

De getuigenissen die we op onze website publiceren zijn niet bedoeld om te vertellen ‘hoe het moet’. En niet iedereen heeft dezelfde achtergrond of beleving. Ieder mens is anders en gaat zijn of haar unieke weg.

Wil je reageren op dit artikel? Dat kan hieronder.

One Response to Jan Anders

  1. Adriaan says:

    Gelukkig kijkt God anders naar mensen die niet voldoen aan wat volgens sommigen norm is. Maar het kan wel een hele zoektocht zijn om er achter te komen dat God mensen met homogevoelens lief heeft. Soms heb je daar andere mensen voor nodig die je daar in helpen. Het mooie is altijd weer dat je dan zelf ook weer anderen kunt steunen in die strijd en ze te wijzen op Gods liefde en barmhartigheid. Wij denken vaak in hokjes van homo, hetero en biseksueel. Gelukkig zijn we voor God allemaal het zelfde. En hij roept zowel hetero’s als homo’s in Zijn dienst!!
    Adriaan

Leave a reply

Quote v.d. week

“I think my job is to make the grace of an invisible God, visible wherever I go.”

Vertaling: “Ik denk dat het mijn taak is om de genade van een onzichtbare God, zichtbaar te maken waar ik ook ga.”

Bron: Mindful Christianity Today